INTRODUCTIE
In deze bijdrage wordt aandacht besteed aan de mogelijkheid dat een alkalisch molecuul, natriumbicarbonaat, zinvol zou kunnen zijn in de bestrijding tegen kanker. De grote voorvechter voor deze benadering is de Italiaanse oncoloog Simoncini (zie foto) en zoals gebruikelijk in de wetenschap - als je echt een andere theorie hebt - wordt hij verguisd door veel van zijn collega's. Gemotiveerd door zijn genezende patiënten is hij desondanks gewoon doorgegaan met het uitwerken van zijn benadering.


THEORETISCHE ACHTERGROND
De theorie achter de natriumbicarbonaatbenadering van Simoncini is, zoals reeds aangegeven, anders dan gebruikelijk is binnen de medische wetenschap. Omdat er altijd als er bij iemand kanker wordt aangetroffen ook Candida Albicans wordt aangetroffen is hij gaan denken dat deze schimmel wellicht een belangrijke rol zou kunnen spelen bij het ontstaan van kanker. Zijn werkhypothese is dan ook dat kanker eigenlijk een soort schimmel is. In een driedelige youtube-presentatie kun je meer zien over zijn benadering inclusief enkele patiënten die door de benadering zijn genezen. (zie voor de betreffende filmpjes: deel 1, deel 2 en deel 3

Als je kanker zou gaan zien als een soort van schimmel dan zou je kanker ook kunnen behandelen alsof je een schimmel behandeld. Volgens Simoncini doen schimmels het goed in een zure omgeving en kunnen ze heel slecht tegen een alkalische (base) omgeving. Vandaar ook het gebruik van natriumbicarbonaat: deze basische stof met een hoge ph-waarde zorgt ervoor dat het zure milieu verdwijnt waardoor de kanker niet kan overleven.
 
WAAROM WORDT DE METHODE IN NEDERLAND NIET GEBRUIKT?
In de bovengenoemde filmpjes worden mensen aangehaald die via zijn methode genezen zijn van onder andere baarmoederhalskanker en van prostaatkanker. Als we er even vanuit gaan dat deze mensen geen stand-ins zijn, maar echt mensen die geholpen zijn door deze methode dan zou dat toch aanleiding moeten zijn voor grootschalige onderzoeken geleid door instanties als het KWF (koningin Wilhelmina Fonds) Kankerbestrijding?

 
Maar op een of andere manier gebeurt dat niet. Is dat alleen omdat de theorie van Simoncini te vreemd is om onderzocht te worden? Zijn er misschien andere belangen in het spel? Wordt hij - ook al is hij oncoloog en chirurg - gewoon weggezet als kwakzalver? 

In de kliniek Berg en Bosch is in 2008 een patiënt overleden na een natriumbicarbonaatkuur. Sindsdien is het verboden om in Nederland mensen nog te helpen met natriumbicarbonaat. Ik weet nog te weinig over deze zaak, maar als mensen overlijden aan kanker terwijl ze een chemokuur hebben gekregen dan wordt het toch ook niet verboden om een chemokuur te geven? 

In een artikel uit 2008, 'Kankerbehandeling in Bilthoven moet stoppen, zegt Inspectie' kunnen we lezen dat artsen die toch deze therapie gebruiken tuchtrechterlijk kunnen worden vervolgd. De oncoloog Sjoerd Rodenhuis (zie afbeelding) van het Nederlands Kanker Instituut vindt het een compleet onzinnige therapie, ook al bevestigd hij wel dat tumoren een lage zuurgraad hebben doordat ze te weinig zuurstof krijgen. Het toedienen van natriumbicarbonaat zou niet effectief zijn omdat het meteen zou worden afgevoerd door het bloed en via de urine.

In dit artikel kunnen we lezen:

Het paardenmiddel van de Italiaanse dokter is een rechtstreekse injectie in de tumor, maar ook die heeft volgens Rodenhuis weinig effect. ‘Een tumor groeit aan de sprieterige uiteinden. Juist daar is zuurgraad niet laag omdat die uiteinden in de buurt zitten van zuurstofrijk bloed.’

Mijn lekenlogica zou dan denken: als een tumor zuurder wordt omdat het weinig zuurstof krijgt omdat het te weinig contact heeft met de bloedstroom, hoe krijgt die tumor het dan voor elkaar om zó snel het natriumbicarbonaat af te voeren als het zo weinig contact met het bloed zou hebben? Als de dendrieten genoeg contact met de bloedbaan hebben dan zouden zij misschien minder worden aangepakt via een injectie in de tumor, maar de hoofdtumor zelf wel, en dat lijkt me toch ook uitermate zinvol.

Daarnaast kun je je afvragen of de klachten die mensen kunnen krijgen na een natriumbicarbonaat behandeling zo ernstig zijn in vergelijking met wat er gebeurt als je een chemokuur krijgt.
 
En zelfs al zou het slechts bij sommige mensen werken dan zouden die mensen toch de mogelijkheid horen te hebben om het te proberen? Volgens Ulrich Abel helpt 80% van de chemokuur uiteindelijk ook helemaal niet en zoals bekend verniel je je immuunsysteem flink door een ingrijpende chemokuur. Op deze manier schep je een klimaat waarin mensen zelf gaan experimenteren met bakzout wat toch ook zeker niet verstandig is.


Er is ook een uitzending van Netwerk geweest over dit onderwerp in februari 2008. Zie ook de speciale website over Natriumbicarbonaat en Simoncini's methode. In die uitzending komt Marjolein Bouwman aan het woord die lovend is over de methode van Simoncini. Aanvankelijk zou ze genezen zijn verklaard, maar in november 2008 overlijdt ze uiteindelijk toch (zie cryptocheilus). Andere mensen hebben er duidelijk weer wel baat bij.


 
Wanneer is chemokuur zinvol en wanneer niet - Een introductie 

Illustratie afkomstig van Candida International en Medisch Contact