Zoals bekend is er al sinds lange tijd een strijd gaande tussen de officiële medische wereld en de alternatieve geneeskunde. De reguliere geneeskunde heeft het geld, de macht, de belangenverenigingen, de opleidingsinstituten, het aanzien en bovendien de invloed in de wetenschapsbeoefening. Ondanks al deze grote voordelen blijven zij vaak buitengewoon fel ten opzichte van alternatieve benaderingen. Ik schreef er al eens over op 'Oncoloog weigert genezing Longkanker toe te geven' en De Mythe van de Medische Vooruitgang.

Omdat ik geneigd ben op te komen voor de underdog, wil ik graag energie steken in het onderzoeken van stokpaardjes van de huidige medische stand: de chemokuur. Een valkuil hierbij is dat je meteen flink, en ook wat onredelijk tekeer gaat tegen de gevestigde medische orde. Ik probeer dat niet te doen door vooral wat zorgvuldiger om te gaan met de bronnen. 

Op vele websites die kritisch staan ten opzichte van het gebruik van chemokuren wordt verwezen naar een artikel van Ulrich Abel (zie
afbeelding), een doorgewinterde statisticus en epidemioloog die nog altijd werkzaam is aan de universiteitskliniek van Heidelberg. Op de site van deze universiteit kun je meer over deze wetenschapper vinden. Hij heeft zéér veel geschreven en gepubliceerd zoals je kunt zien in het overzicht (pdf). Eind 2009 was hij nog altijd zeer actief.
Omdat ik nog vrij vers ben in het chemokuuronderzoek leek het me een goed idee om langer stil te staan bij het artikel van Ulrich Abel dat verschenen is in 'Biomedicine and Pharmacotherapy' in 1992. Zoals helaas gebruikelijk binnen het bastion van de wetenschap kun je niet zomaar gratis artikelen inkijken en zou je genoodzaakt zijn om slechts gebruik te maken van de samenvatting

Ik heb hier al eens eerder over geschreven in '
Bloggers versus Wetenschappers'. Ergens gek dat veel gemeenschappelijk geld wordt geïnvesteerd in wetenschapsbeoefening, maar vervolgens is het voor de gemeenschap zelf vrij moeilijk danwel erg duur om toegang te krijgen tot de resulterende artikelen. Via via heb ik echter toch het oorspronkelijke artikel uit 1992 op de kop weten te tikken. Vanwege het belangwekkende onderwerp vind ik ook dat het toegankelijk moet zijn voor iedereen. Je kunt het dan ook meelezen door het artikel te downloaden vanaf deze pagina.
 
Omdat ik bij deze site het voornemen had om niet té lange artikelen te schrijven ga ik het doornemen van dit artikel
 genaamd 'Chemotherapy of advanced Epithelial Cancer' opsplitsen in meerdere artikelen. Dr. Ulrich Abel heeft vele onderzoeken naar chemotherapie naast elkaar gelegd en gekeken naar de effectiviteit ervan. In zijn vergelijkingen heeft hij alleen gekeken naar kanker dat als het ware ergens in het lichaam gelokaliseerd is.

Je kunt dan denken aan alle kwaadaardige tumoren in bijvoorbeeld longen, maag, darmen, borst, blaas, baarmoederhals, eierstokken en de alvleesklier (zie
afbeelding). Zo'n 80% van alle kankergevallen behoren tot deze (epithele) categorie.

Volgens Abel - ook al zijn er geen betrouwbare gegevens beschikbaar over de behandeling van deze vormen van kanker - kun je toch wel aannemen dat de meerderheid van de mensen met kanker een of andere vorm van cytotoxische (celvergiftigers) therapie gehad voor de dood intreedt en in nagenoeg alle gevallen worden deze middelen overwogen.

Abel vervolgt zijn inleiding door te zeggen dat iedereen die niet direct bekend is met de oncologie (kankerleer) zou verwachten dat het gebruik van een vorm van chemokuur in ieder geval een positieve invloed heeft op de prognose van de patiënt, ook al zou het niet kunnen genezen. Dit is echter vaak niet het geval zoals zal blijken uit het vervolg. 

Het gevoel dat chemokuur helpt tegen kanker is vooral geworteld in de weinig betwiste kankervarianten zoals leukemie (bloedziekte) en de ziekte van Hodgkin, waarbij er soms onmiskenbare genezingen optreden. In veel tekstboeken wordt echter volgens Abel met grote stelligheid gesteld dat chemokuren ook even effectief zijn tegen deze epithele tumoren, en dat is maar zeer de vraag.

In deel 2 van de bespreking van dit artikel wordt verder de lijn van het oorspronkelijke artikel gevolgd. Ter afronding van dit eerste deel wil ik een stuk aanhalen uit de resultaten van Abels ijverige statistische werk.


Zo concludeert hij dat er eigenlijk alleen voor kleincellige longcarcinomen enig direct bewijs is dat chemokuur op zijn best een zeer kleine positieve bijdrage levert aan de prognose. Verder zijn er enige aanwijzingen dat eierstokkanker enigszins positief reageert op chemokuur. Bij alle andere vormen van tumoren lijkt chemokuur geen enkel positief effect te hebben.

ENKELE BRONNEN:
Abel, U. (1992) Chemotherapy of advanced epithelial cancer -- a critical Review (Biomedicin and Pharmacotherapy , 46(10), 439-452)
 
- Morgan, G., Ward, R., & Barton, M. (2004) The Contribution of Cytotoxic Chemotherapy to 5-year survival in adult malignancies, Clinical Oncology, 16(8), 549-560.
- Are we Treating the Cancer, but Killing the Patient?
 (2007) 

- Chemotherapy almost useless in treating advanced organic cancer (Der Spiegel, 33/1990, pp.174-176, vertaling)    
- Chemokuren te duur en ineffectief (Over Australische Studie)
- Is Dr. Ulrich Abel real? (yahoo, 2010)